Weer thuis

Vandaag zijn Julian en Miranda weer thuis gekomen. Het voelt onwerkelijk dat dezelfde jongen die nu weer vrolijk door ons huis loopt, eergisteren aan zijn hersenen geopereerd is. Er wordt weer druk gespeeld, gelachen en gestoeid. Op ons voorstel dat Julian 's middags misschien beter even een uurtje kan gaan liggen, volgt direct een discussie. Ook daar is niets aan veranderd, gelukkig! Van pijn is geen sprake meer, hoogstens kriebelt de wond af en toe een beetje.

De wond is eigenlijk het enige
dat nog aan de operatie herinnert.

Dat het goed ging met Julian was gisteren al duidelijk, hij kon niet wachten om de intensive care te verlaten en weer naar zijn eigen kamer te gaan. Om 12.30 uur was het dan eindelijk zover. De neuro-chirurg, die de operatie heeft gedaan, komt ook nog even langs op de kamer. De operatie is wat hem betreft geslaagd; het is gelukt om stukjes van de tumor weg te nemen. Er wordt 's middags nog een korte M.R.I. scan gemaakt, om te kijken of exact dat stukje weefsel is weggehaald dat van tevoren was bepaald. De cellen van het afgenomen weefsel zullen zoveel mogelijk vermenigvuldigd worden, waarna de diverse kweekjes ieder een andere behandeling krijgen om te kijken hoe de cellen daarop reageren. Ook zullen er zieke cellen bij muizen ingebracht gaan worden. De oncoloog vertelt ons dat we op de hoogte gehouden zullen worden van de resultaten.

Gedurende de dagen in het VU komt Jurriaan, de medisch pedagogisch medewerker, ook regelmatig langs. Hij begint inmiddels echt een maatje van Julian te worden. We hadden hem al eens verteld dat we steeds de traumahelicopter proberen te zien, als deze vertrekt of terugkomt. Gisteren had Jurriaan een verrassing voor ons; hij heeft voor ons geregeld dat we op het dak van het VU een kijkje mogen nemen bij de traumahelicopter. Samen met een meisje dat ook op de kinderafdeling ligt, rijden we Julian in een rolstoel naar de liften waar we opgewacht worden door een piloot en een arts van het traumateam. Zij begeleiden ons naar het helicopterplatform en leggen ons daar een heleboel uit over de helicopter en het werk dat zij doen. Julian voelt zich er nog iets te slap voor, maar hij had zelfs in de helicopter, op de stoel van de piloot mogen zitten. Ze hebben ons wel gevraagd de foto's die we maken niet op social media te zetten, dus helaas geen foto's op het blog. Maar dat mag de pret niet drukken, Julian heeft er weer een mooie ervaring bij en wij zijn weer erg onder de indruk van wat er bij het VU allemaal gedaan wordt voor zieke kinderen.