De operatie

Aan het eind van een dag die af en toe eindeloos leek te duren, overheerst maar één gevoel: OPLUCHTING!!!!!! Op het moment dat we op de intensive care aan het lachen zijn om een grap die Julian net heeft verteld zijn alle onzekerheden van eerder op de dag bijna helemaal vergeten; dat het op een bepaald moment niet eens zeker was of de operatie, waarbij een klein stukje van de tumor weggenomen zal worden voor onderzoek, nog wel door zou gaan, dat er ook nog sprake van is geweest dat Julian na de operatie met een ambulance naar de intensive care van het AMC gebracht zou worden, dat Julian uiteindelijk nog de hele ochtend heeft moeten wachten tot hij naar de operatiekamer werd gebracht en dat we tenslotte 3 lange uren in zenuwslopende spanning hebben zitten wachten. Het is allemaal niet belangrijk meer!

Natuurlijk, Julian is moe en heeft na het ontwaken erg veel pijn aan zijn hoofd. Maar nadat de pijnstiller, die via het infuus wordt gegeven, zijn werk begint te doen, is er aan Julian zijn gedrag weinig meer te merken van de spannende operatie die hij net heeft ondergaan. Hij maakt grappen, kletst lekker met ons mee en probeert ons, als vanouds, in de maling te nemen. Yes, wat een super gevoel, er lijkt niets aan Julian veranderd! En hoewel hij natuurlijk alleen nog maar op bed heeft gelegen, zien we nog niets van eventuele extra uitvalsverschijnselen; er is niets aan zijn gezicht te zien en z'n armen en benen reageren zoals gehoopt op de testjes die gedaan worden. Alleen het grote litteken achter op zijn hoofd en de vele slangetjes die her en der zijn lichaam in- en uitgaan herinneren aan de operatie. Zolang Julian de rest van de dag maar pijnvrij blijft, kan onze dag absoluut niet meer stuk!

Op de intensive care,
een paar uur na de operatie.