Uitslag MRI-scan
"De scan was weer hetzelfde, geen verschil met de vorige".
Met deze
woorden gaan we zitten in de kamer van dr. Van Vuurden. Een diepe, trillende
zucht hoor ik. Ohh dat was ik....
Mijn allereerste reactie is blijdschap. Gelukkig! Het gaat nog goed met hem!
Meteen gevolgd door: daar gaan we weer. Weer drie maanden verder naar de volgende scan. Weer verder alsof er niets aan de hand is. Weer doen alsof ons leven 'gewoon' doorgaat. Terwijl alles al 4,5 jaar op zijn kop staat. Terwijl we al 4,5 jaar met onze voeten op drijfzand staan en tegelijkertijd onder hoogspanning staan. En al 4,5 jaar zó moe, gestresst, futloos, gespannen, nou ja, noem het maar op. We kunnen niet veel meer hebben. Alles schuiven we voor ons uit. Gezond eten, onderhoud aan het huis, bepaalde boeken lezen, gesprekken met elkaar en met anderen, zoeken naar een andere baan (Ray), iets terugdoen voor al het goeds dat we hebben meegemaakt, dingen uitzoeken, tijd investeren in anderen, dingen in huis vervangen. En nog veel meer. We schuiven het voor ons uit tot later.
Dat later verwachten we al 4,5 jaar maar het komt maar niet. En de reden dat het niet komt (het gaat nog goed met Juul) is superfijn. Maar er schuift steeds meer door naar later waardoor later steeds voller en donkerder wordt. En later steeds meer als een doembeeld voor me staat. Dat maakt het voor mij moeilijker in het nu te leven en te genieten van alles wat ik nu heb. Dus misschien moet ik proberen wat dingen van later naar nu te halen. Of ze naar nooit te verplaatsen. Hoe dan ook: ik zal dingen moeten veranderen om door te kunnen. Ik weet nog niet precies hoe. Om te beginnen gaan Ray en ik samen een paar dagen weg. Kijken of we in ieder geval samen van het nu kunnen genieten. Om later aan te kunnen.
Terugblik Run4Semmy
Anderhalve week geleden was de 5e Run4Semmy waar 'wij' aan meededen. Weer een dag met
heel veel verschillende emoties. Verdriet, spanning, blijdschap,
dankbaarheid, onzekerheid, opluchting, trots. Alles kwam voorbij. Maar
dringt amper tot me door.
We waren met een fantastisch team. Totaal 13 mensen. Waarvan ik niet eens iedereen ken. Een ex-collega van Erik. En een nieuwe collega van haar. De stiefvader van een ex-collega van Ray. Maar ook veel die ik wel ken. Mijn nicht. Mijn broer. De zoons van onze beste vrienden. Juuls oude juf met haar zoon. Een goede vriend van ons. Een goede vriendin. De dochter van vrienden van mijn ouders. Een ex-collega van Ray die er kapot van was dat ze niet kon meelopen door een blessure maar persé wilde komen. En natuurlijk Ray. Nu dat ik het zo op een rijtje zet dringt pas een beetje tot me door hoe bijzonder dat is. Op de dag zelf was ik druk. Met in de gaten houden of iedereen er was, proberen met iedereen een praatje te maken, Juul en Esmée in de gaten houden, iedereen een beetje bij elkaar te houden, alle bekenden groeten.
Maar nu zit ik alles nog eens in gedachten voorbij te laten komen. En bedenk ik nog eens hoe ontzettend bijzonder het is dat al deze mensen mee hebben gelopen. En al hun vrienden en familie gevraagd hebben te doneren. Voor Juul. Voor al die andere kinderen. Dat voelt zó rijk! Dat er zoveel mensen zijn die dit willen doen. Ik loop in gedachten de dag nog eens door en voel verdriet, spanning, blijdschap, dankbaarheid, onzekerheid, opluchting, trots. Hiervan overheersen dankbaarheid en trots. Dank jullie wel allemaal! Ik heb jullie na de loop al geknuffeld maar stuur jullie nu nogmaals een dikke knuffel en kus!
Geen opmerkingen:
Een reactie posten