Afgelopen donderdag was het eindelijk zover en kregen Esmée en Julian officieel te horen dat ze geslaagd zijn. Dubbel feest dus, alhoewel feest in deze tijden niet helemaal het juiste woord is. In ieder geval hebben ze het 'm maar mooi geflikt terwijl de omstandigheden af en toe bijzonder zwaar waren. Het doet ons terugdenken aan 6 jaar geleden, toen we net wisten dat Julian ziek was en Esmée aan haar middelbare school begon. Wat was die start zwaar voor haar, in de (toen nog) wetenschap dat haar broertje snel zou overlijden. En toen kwam later haar eigen ziekte, waardoor haar wereld weer op zijn kop werd gezet, en waardoor het haar heel veel moeite kostte om zich op school te blijven concentreren. Gelukkig lukte het haar om ondanks de tegenslagen een zo normaal mogelijke middelbare schooltijd te hebben. En toen vorig jaar de keuze was gemaakt om van 5 VWO naar 5 HAVO te gaan hoefde ze zich ook over haar cijfers geen zorgen meer te maken. Nu heeft ze niet alleen haar examens gehaald, maar dat ook nog eens met een geweldige cijferlijst. Ik hoef natuurlijk niet te zeggen dat we supertrots op haar zijn!
Voor volgend jaar heeft Esmée zich ingeschreven op de Hoge School van Leiden voor de opleiding Communicatie. Ze is er nog niet helemaal zeker van of dit de juiste opleiding voor haar is, maar door de Corona crisis vervielen er enerzijds een aantal open dagen waardoor het oriënteren op andere opleidingen lastiger werd en anderzijds is de optie voor een tussenjaar in het buitenland nu ook uitgesloten. Ze hoopt nog wel aan een vakantiebaantje te komen, maar ook dat blijkt nu lastiger te zijn dan normaal.
Naast Esmée heeft ook Julian zijn diploma binnenkort op zak! En dat dat voor maar 3 vakken is doet helemaal niets af aan die prestatie. Vorig jaar zat hij nu midden in een chemobehandeling en ook na de zomervakantie zou er nog een volgen. Ondanks de vermoeidheid die hij daar nog dagelijks van ondervindt, en de andere bijwerkingen waar hij last van heeft (oorsuizen, hoofdpijn, dubbelzien) blijft hij gemotiveerd om zoveel mogelijk naar school te gaan. Inmiddels volgt hij alweer lessen voor de vakken waar hij volgend jaar examen in zal doen. Wat dat betreft blijft zijn inzet en motivatie onverminderd hoog.
En ook bij Julian denken we aan 6 jaar geleden. Aan het gesprek op de Vredeburg waarin we vertelden dat we Julian graag nog een jaartje langer op de basisschool wilden houden, zodat hij zich alleen maar hoefde te concentreren op zijn ziekte en zich niet druk hoefde te maken over een nieuwe school en alles wat daar bij komt kijken. Maar een jaar later ging hij dan toch ook naar de middelbare school. Gelukkig werd hij daar met open armen ontvangen, ondanks zijn verhaal en de slechte vooruitzichten. Het lijkt als de dag van gisteren dat we samen de route naar zijn nieuwe school een aantal keer hebben geoefend, waarna hij de eerste keer dat hij alleen ging toch verkeerd fietste.
Gelukkig heeft zijn ziekte weinig invloed gehad op zijn schoolprestaties. Het ging zelfs zo goed dat hij na het eerste jaar de overstap van Kader naar MAVO kon maken. En nu heeft hij dus voor 3 vakken zijn diploma, dat hadden we 4 jaar geleden nooit voor mogelijk gehouden.
Afgelopen donderdag kon de vlag dus officieel uit. De felicitaties stroomden binnen en zelfs Julians oncoloog belde om hem te feliciteren. En dat niet alleen. Om de feestdag compleet te maken vertelde hij ons ook gelijk dat de MRI-scan van vorige week stabiel was. We zouden dat eigenlijk pas deze week te horen krijgen, maar op zo'n mooie en bijzondere dag was dit natuurlijk extra fijn. De afspraak die we overmorgen met hem hebben laten we wel gewoon staan, er zijn tenslotte nog genoeg andere dingen te bespreken.
Raymondo
Geen opmerkingen:
Een reactie posten