Ik heb dit al eerder gezegd,
9 mei 2014 zijn we op een trein gezet. Gegooid eigenlijk. Van het ene
op het andere moment hadden we zelf geen controle meer over de route die
ons leven aflegt. Geen controle meer over de richting. Geen controle
meer over de snelheid. En geen controle meer over waar we willen
stoppen. Achter ons rijdt een vrachttrein die ons ooit gaat raken. We
weten niet wanneer maar weten wel dat het een enorme klap zal zijn.
En nu? 6 Jaar later ben ik die trein zó ongelooflijk zat. Ik wil zelf controle hebben over mijn route. Zelf kunnen beslissen over waar ik heen ga. Zelf kunnen kiezen hoe hard ik ga. Zelf kunnen kiezen waar en wanneer ik even stop. En ik wil niet constant wachten op die klap.
Juist nu door Corona denk ik dat meer mensen dit begrijpen. Ook jullie trein gaat een richting uit die je niet zelf kunt kiezen. Jullie kunnen ook niet vrijuit kiezen hoe hard je wilt gaan of waar je wilt stoppen. Ik vind de hele situatie heel eng. Ik vind het moeilijk om niet teveel in paniek en angst te schieten. Terwijl ik deze tijd ook koester. Ik vind het best fijn om met zijn vieren thuis te zijn en de boze buitenwereld buiten te sluiten. Dan kan ik net doen alsof er niets aan de hand is.... voor 30 seconden of zo....
Ik probeer niet te hard tegen die trein te vechten. Dat kost alleen maar energie en het leidt nergens toe. Door de Corona crisis rijdt onze trein langzamer dan normaal. Er is meer rust en ruimte. En juist die rust en die ruimte maken dat ik het moeilijk heb. Zolang ik maar doordender gaat het wel. De adrenaline is dan hoog. Door de rust en de ruimte zakt dat nu. Er komt nu ruimte voor emoties die ik lang heb weggestopt. Ook komen er veel irritaties vrij die ik lang heb onderdrukt. Dit resulteert in veel tranen, discussies en ruzies. Ik ben er van overtuigd dat het uiteindelijk beter is om dit eruit te laten maar nu kost het veel energie en kracht. Ik geloof er heel erg in dat het beter is om dit soort dingen niet te onderdrukken maar er is normaal gesproken gewoon geen tijd en ruimte voor. Of we nemen er geen tijd en ruimte voor. We hebben ons voorgenomen om vanaf nu die tijd en ruimte voor onszelf te bewaken en te nemen, maar of dat standhoud als het leven weer in volle vaart verder gaat? Door alle gesprekken die we de laatste weken hebben gehad kan ik wel zeggen dat we dichter bij elkaar gekomen zijn dan ooit. Dus uiteindelijk heeft het nut gehad.
Maar 6 jaar is lang. Te lang. En natuurlijk nooit lang genoeg. Elke dag houd ik meer van Juul en Esmée. Ik vind dat wij twee fantastische kinderen hebben. Ik vind ze elke dag nóg leuker, liever, stoerder, grappiger, dapperder, hilarischer, mooier en nog veel meer. Met elke dag ga ik meer van ze houden maar weet ik ook dat de dag dichterbij komt dat Juul doodgaat. En dat breekt elke dag weer mijn hart een beetje meer.
Ik weet werkelijk niet of we ooit nog 'gewoon' zullen worden. Zullen we ooit die constante spanning kwijtraken? Ooit onbezorgd kunnen zijn? Ooit weer plannen kunnen maken voor later?
Jullie weten al dat Esmée en Julian geslaagd zijn. 4 juni hoort Julian het officieel en dat is ook de dag waarop de vlag uit mag. Esmée heeft al officieel bericht maar wacht ook tot 4 juni. Dus dan gaan de vlaggen uit (we hebben een tweede vlag en vlaggenhouder geregeld met onze topburen). Ik had ze zó een normaal eindexamen gegund. Juist omdat hun hele middelbare schooltijd niet gewoon was. Ze stonden er prima voor maar het hoort er toch bij dat je die examens stressvol vindt? Ik had me echt verheugd op die stressweken en dan die spannende dag waarop dat bevrijdende telefoontje komt. Ik had al vrij genomen zodat ik er de hele dag bij kon zijn. Ik was van plan een feest voor ze te geven. Een mega-feest met muziek, eten, drinken en iedereen die ons lief is. Helaas wordt het een klein feestje met ons viertjes, taart, sushi en hopelijk veel kaarten (sturen jullie ze een kaartje?). Ik houd het er maar op dat we dan volgend jaar een feest geven. Als Juul voor het tweede deel van zijn eindexamen is geslaagd en Esmée haar propedeuse heeft gehaald. Maar om zóver vooruit te plannen.....
Esmée heeft zich ingeschreven voor een hbo studie communicatie in Leiden. Ze heeft lang getwijfeld en is ook nu nog niet 100% zeker van haar keuze maar door de Coronacrisis verviel haar andere optie. Ze wilde eigenlijk een tussenjaar nemen om te werken in het buitenland, te reizen en na te denken over wat ze verder wil. Dus nu gaat ze hopelijk in september beginnen en komt dat tussenjaar misschien later. Gelukkig kan ze weer danslessen geven (buiten). Daar wordt ze heel blij van Ze ziet haar vrienden weer en doet wat ze het liefste doet. Met haar gezondheid gaat het goed.
En Julian? Als je aan Juul vraagt hoe het gaat zegt hij: "goed hoor". Als je verder vraagt of goed naar hem kijkt kom je meer te weten. Hij voelt zich redelijk maar heeft vaker hoofdpijn. Vooral als hij iets doet. Zodra hij gaat liggen gaat het beter. Ook voelt hij zich vaak suf/afwezig. Laatst had hij weer een migraine-zonder-hoofdpijn aanval. Hij is nog steeds heel erg moe. Verder zien we steeds weer kleine stapjes achteruitgang. Hij loopt nu binnenshuis en in de tuin met een rollator, los lopen gaat niet meer. Slikken en kauwen wordt steeds moeilijker, hij bijt regelmatig op zijn tong. Ook praat hij steeds onduidelijker. Dit zorgt voor veel frustraties bij hem. Door de vermoeidheid ligt hij veel op bed. Hij wil nog geen bed in de woonkamer dus hij ligt boven. Lekker rustig, zegt hij.
Volgende week heeft hij weer een scan. De communicatie met het ziekenhuis qua planning blijft hopeloos dus de bijbehorende afspraak met dr. Van Vuurden, de oogarts en de revalidatiearts zijn nog niet rond. Daar ga ik morgen maar weer eens achteraan bellen. Ook dat ben ik zat.
En nu? 6 Jaar later ben ik die trein zó ongelooflijk zat. Ik wil zelf controle hebben over mijn route. Zelf kunnen beslissen over waar ik heen ga. Zelf kunnen kiezen hoe hard ik ga. Zelf kunnen kiezen waar en wanneer ik even stop. En ik wil niet constant wachten op die klap.
Juist nu door Corona denk ik dat meer mensen dit begrijpen. Ook jullie trein gaat een richting uit die je niet zelf kunt kiezen. Jullie kunnen ook niet vrijuit kiezen hoe hard je wilt gaan of waar je wilt stoppen. Ik vind de hele situatie heel eng. Ik vind het moeilijk om niet teveel in paniek en angst te schieten. Terwijl ik deze tijd ook koester. Ik vind het best fijn om met zijn vieren thuis te zijn en de boze buitenwereld buiten te sluiten. Dan kan ik net doen alsof er niets aan de hand is.... voor 30 seconden of zo....
Ik probeer niet te hard tegen die trein te vechten. Dat kost alleen maar energie en het leidt nergens toe. Door de Corona crisis rijdt onze trein langzamer dan normaal. Er is meer rust en ruimte. En juist die rust en die ruimte maken dat ik het moeilijk heb. Zolang ik maar doordender gaat het wel. De adrenaline is dan hoog. Door de rust en de ruimte zakt dat nu. Er komt nu ruimte voor emoties die ik lang heb weggestopt. Ook komen er veel irritaties vrij die ik lang heb onderdrukt. Dit resulteert in veel tranen, discussies en ruzies. Ik ben er van overtuigd dat het uiteindelijk beter is om dit eruit te laten maar nu kost het veel energie en kracht. Ik geloof er heel erg in dat het beter is om dit soort dingen niet te onderdrukken maar er is normaal gesproken gewoon geen tijd en ruimte voor. Of we nemen er geen tijd en ruimte voor. We hebben ons voorgenomen om vanaf nu die tijd en ruimte voor onszelf te bewaken en te nemen, maar of dat standhoud als het leven weer in volle vaart verder gaat? Door alle gesprekken die we de laatste weken hebben gehad kan ik wel zeggen dat we dichter bij elkaar gekomen zijn dan ooit. Dus uiteindelijk heeft het nut gehad.
Maar 6 jaar is lang. Te lang. En natuurlijk nooit lang genoeg. Elke dag houd ik meer van Juul en Esmée. Ik vind dat wij twee fantastische kinderen hebben. Ik vind ze elke dag nóg leuker, liever, stoerder, grappiger, dapperder, hilarischer, mooier en nog veel meer. Met elke dag ga ik meer van ze houden maar weet ik ook dat de dag dichterbij komt dat Juul doodgaat. En dat breekt elke dag weer mijn hart een beetje meer.
Ik weet werkelijk niet of we ooit nog 'gewoon' zullen worden. Zullen we ooit die constante spanning kwijtraken? Ooit onbezorgd kunnen zijn? Ooit weer plannen kunnen maken voor later?
Jullie weten al dat Esmée en Julian geslaagd zijn. 4 juni hoort Julian het officieel en dat is ook de dag waarop de vlag uit mag. Esmée heeft al officieel bericht maar wacht ook tot 4 juni. Dus dan gaan de vlaggen uit (we hebben een tweede vlag en vlaggenhouder geregeld met onze topburen). Ik had ze zó een normaal eindexamen gegund. Juist omdat hun hele middelbare schooltijd niet gewoon was. Ze stonden er prima voor maar het hoort er toch bij dat je die examens stressvol vindt? Ik had me echt verheugd op die stressweken en dan die spannende dag waarop dat bevrijdende telefoontje komt. Ik had al vrij genomen zodat ik er de hele dag bij kon zijn. Ik was van plan een feest voor ze te geven. Een mega-feest met muziek, eten, drinken en iedereen die ons lief is. Helaas wordt het een klein feestje met ons viertjes, taart, sushi en hopelijk veel kaarten (sturen jullie ze een kaartje?). Ik houd het er maar op dat we dan volgend jaar een feest geven. Als Juul voor het tweede deel van zijn eindexamen is geslaagd en Esmée haar propedeuse heeft gehaald. Maar om zóver vooruit te plannen.....
Esmée heeft zich ingeschreven voor een hbo studie communicatie in Leiden. Ze heeft lang getwijfeld en is ook nu nog niet 100% zeker van haar keuze maar door de Coronacrisis verviel haar andere optie. Ze wilde eigenlijk een tussenjaar nemen om te werken in het buitenland, te reizen en na te denken over wat ze verder wil. Dus nu gaat ze hopelijk in september beginnen en komt dat tussenjaar misschien later. Gelukkig kan ze weer danslessen geven (buiten). Daar wordt ze heel blij van Ze ziet haar vrienden weer en doet wat ze het liefste doet. Met haar gezondheid gaat het goed.
En Julian? Als je aan Juul vraagt hoe het gaat zegt hij: "goed hoor". Als je verder vraagt of goed naar hem kijkt kom je meer te weten. Hij voelt zich redelijk maar heeft vaker hoofdpijn. Vooral als hij iets doet. Zodra hij gaat liggen gaat het beter. Ook voelt hij zich vaak suf/afwezig. Laatst had hij weer een migraine-zonder-hoofdpijn aanval. Hij is nog steeds heel erg moe. Verder zien we steeds weer kleine stapjes achteruitgang. Hij loopt nu binnenshuis en in de tuin met een rollator, los lopen gaat niet meer. Slikken en kauwen wordt steeds moeilijker, hij bijt regelmatig op zijn tong. Ook praat hij steeds onduidelijker. Dit zorgt voor veel frustraties bij hem. Door de vermoeidheid ligt hij veel op bed. Hij wil nog geen bed in de woonkamer dus hij ligt boven. Lekker rustig, zegt hij.
Volgende week heeft hij weer een scan. De communicatie met het ziekenhuis qua planning blijft hopeloos dus de bijbehorende afspraak met dr. Van Vuurden, de oogarts en de revalidatiearts zijn nog niet rond. Daar ga ik morgen maar weer eens achteraan bellen. Ook dat ben ik zat.
Miranda
Geen opmerkingen:
Een reactie posten