Villa Pardoes

Op de een of andere manier is het najaar voor ons dé periode om er een paar dagen op uit te gaan met andere gezinnen met een ernstig ziek kind. Na Stichting Kinderdroomwens en Stichting Against Cancer waren we ditmaal, met 11 andere gezinnen, de gelukkigen om een weekje in Villa Pardoes in Kaatsheuvel door te brengen. Op vrijdag komen we om 14:30 uur aan bij de Villa en het eerste dat opvalt is dat deze wel héél erg dicht bij de Efteling ligt; slechts een smalle weg scheidt de Villa van de achtbaan Joris en de Draak. We worden door een vriendelijke vrijwilligster wegwijs gemaakt in de Villa. Ze laat eerst de centrale ruimtes voor algemeen gebruik zien om ons vervolgens naar ons eigen appartement te brengen.

Het huisje van de buitenkant.

We zitten deze week in huisje Regenboog, dat tot onze opluchting in vrij neutrale kleuren geschilderd is. Het had erger gekund met een knalroze of appeltjesgroen huisje. Het huisje ziet er schitterend uit en is van alle gemakken voorzien. We hebben een terras waar bijna de hele dag de zon op staat en waar we dus nog verrassend vaak zullen zitten. Daarachter hebben we een weids uitzicht over de schitterende tuin. De ruime ouderslaapkamer op de eerste verdieping wordt al snel door de kinderen geclaimd. Volgens Julian heel logisch, want: "We zijn hier tenslotte dankzij mij!" Tsja, daar is natuurlijk geen speld tussen te krijgen.

    

Het huisje van binnen.

De Picknickplaats.

's Avonds staat er in de zogenaamde "Picknickplaats" een lopend buffet voor ons klaar. Het is ook het eerste moment dat we de andere families ontmoeten. Zoals we al verwachtten behoren Esmée en Julian tot de oudste kinderen. Gelukkig zien we al snel een ander meisje van Esmée haar leeftijd. Die "hotte" jongen waar ze op gehoopt had is er helaas niet. Na het eten bekijken we de informatiemap die vol zit met aanbiedingen van bedrijven uit de omgeving, die hun diensten of producten gratis of met korting aanbieden. De keuze is reuze! Daarnaast worden er de hele week diverse activiteiten in- en rondom de Villa georganiseerd waar we aan mee kunnen doen. Van Villa Pardoes krijgen we tenslotte nog een toegangsbewijs voor de rolstoelingangen en 3 vouchers voor een gratis actiefoto in de attracties.

    

Het is lekker ontspannen in Villa Pardoes

Esmée heeft nog geen flauw idee
van het grote gevaar dat haar bedreigt.

Op Zaterdag gaan we uiteraard de Efteling in. Door een vrijwilliger van Villa Pardoes worden we naar een bijna onzichtbare deur vlak naast Joris en de Draak gebracht, waardoor onze entree in de Efteling sterk lijkt op de truc met de hoge hoed en het konijn; vanuit het niet staan we plotseling midden in de Efteling. Het blijkt dat zaterdag en zondag erg drukke dagen zijn, waarschijnlijk ook door het mooie weer dat ongelofelijk genoeg nog de hele week aan zal houden. We beperken ons tot een paar attracties omdat we denken dat het later in de week vast veel rustiger zal zijn.

In de tuin van Villa Pardoes staat een gebouwtje waar zich een knusse ruimte in bevindt, deze heet "De Poef". Op zondagochtend maken de kinderen daar gezamenlijk een lied; eerst wordt de tekst bedacht, daarna zingen ze het nummer in en tenslotte worden er opnames gemaakt voor een heuse videoclip. Het resultaat krijgen we aanstaande donderdag te zien en dan krijgen we er ook een DVD van.

 

Een deel van de kinderen in De Poef.

Op dinsdag gaan we naar de Beekse Bergen. Voor gasten van Villa Pardoes is de entree gratis. Uiteraard doen we daar de autosafari. Wat gaaf is dat zeg, zeker als er op een bepaald moment een jachtluipaard vlak langs de auto loopt. Op het laatste stuk staan de giraffen, zoals je intussen wel weet is dat Julians lievelingsdier. Ze lopen tot vlak naast de auto en beginnen vervolgens aan het dak van de auto te likken. Door het panoramadak in de auto hebben we een extra goed (maar eigenlijk ook wel smerig) uitzicht. Neemt niet weg dat dit, zeker voor Julian, wel heel erg bijzonder is.

    

   

Autosafari in de Beekse Bergen.

Op woensdag gaat de wekker al vroeg af want er gaat vandaag weer gefilmd worden. Om ca. 09.00 uur staat het productieteam voor onze deur, ditmaal 4 man sterk. Na wat in- en rondom de Villa gefilmd te hebben gaan we met z'n allen de Efteling in. Uiteraard hebben de programmamakers van tevoren contact gehad met de Efteling en is er toestemming om in- en bij de attracties te filmen. We worden begeleid door een hele aardige dame van de Efteling die ons met een soort golfkarretje door het park loodst.

We worden als echte VIPS rondgereden.

Het maken van de opnames is een feestje, we mogen overal met voorrang naar binnen en als we een extra rondje moeten maken is dat geen enkel probleem. We trekken veel bekijks en soms lijkt het wel alsof we zelf een attractie zijn. Van alle attracties die we doen krijgen we de actiefoto gratis aangeboden door de dame van de Efteling. Hele bijzondere actiefoto's omdat niet alleen wij vieren, maar soms dus ook het camerateam erop staat. Na de opnames biedt de Efteling ons een gratis lunch aan. Wat een luxe, we beginnen ons bijna een beetje BN-ers te voelen.

Inmiddels hebben we in de Villa ook wat meer contact gekregen met de andere families. Vaak zijn we amper terug in het huisje of de deurbel gaat al, waarna er kinderen aan de deur staan om te vragen of Esmée en Julian komen spelen. Het leeftijdsverschil en de fysieke beperkingen waar sommige kinderen mee te maken doen er even totaal niet toe. In de Villa zijn er verschillende ruimtes waar zowel de kinderen als de ouders met elkaar kunnen zitten om te ontspannen of te praten. Een paar avonden zitten we met andere ouders in de Picknickplaats. We luisteren naar elkaars verhalen die zonder uitzondering indrukwekkend zijn, logisch want alleen kinderen met een ernstige aandoening komen in aanmerking voor een weekje in Villa Pardoes. Ook nu is het contact met lotgenoten weer erg fijn doordat we vaak maar een half woord nodig hebben om elkaar te begrijpen. Daarnaast is het ook gewoon erg gezellig.

2 minuten nadat er werd gezegd:
"Nee, we gaan niet met Pardoes op de foto!"

Donderdagavond komen we weer samen, eerst om pannenkoeken te eten, daarna krijgen we in De Poef de voltooide videoclip te zien. De meiden van De Liedjesfabriek, die dit laatste hebben georganiseerd, willen ook vast voor Julian's verjaardag zingen. Een attente ouder, die er inmiddels van op de hoogte is, fluistert hen snel nog even toe dat Julian liever heeft dat er "Happy birthday" wordt gezongen, dan "Lang zal hij leven".

De "bijna" jarige job.

En dan is het alweer vrijdag 30 september, niet alleen de laatste ochtend in Villa Pardoes, maar vooral natuurlijk de dag van Julian's 13e verjaardag. We zingen Julian met z'n drieën wakker, waarna we snel beginnen met inpakken. De week is voorbijgevlogen en helaas moeten we ons huisje weer verlaten. En wat een fantastische week is het geweest. Een week waarin we even helemaal niets moesten, maar wel heel veel mochten. Een week waarin onze zorgen en angsten even iets minder overheersten. Een week waarin we als gezin weer even wat quality-time met elkaar hebben doorgebracht, mooie herinneringen hebben gemaakt en leuke dingen hebben gedaan. Een week die we niet snel zullen vergeten.

Al met al is het voor Julian vandaag wel een beetje een rare verjaardag geworden zo. Vanmorgen is er bij het afscheid in de Picknickplaats nog een keer voor hem gezongen en ook heeft hij van Villa Pardoes een mooi cadeau gekregen. Onderweg naar huis wordt Esmée twee keer door vriendinnen gebeld die Julian via de speaker heel hard toezingen. Het hoogtepunt van de dag is het filmpje dat hij van zijn nieuwe klas krijgt, waarin ze met z'n allen "Happy Birthday" voor hem zingen. Het is fijn om te zien dat ze ook aan hem denken als hij er om wat voor reden dan ook even niet bij kan zijn. Dat geeft vertrouwen voor de toekomst.