Eerste schoolweken en meer televisieopnames

Inmiddels hebben de kinderen de eerste weken op de middelbare school er op zitten. Voor Esmée weer even wennen, maar ze is er in ieder geval vol goede moed aan begonnen. We hopen voor haar dat het een rustiger jaar wordt dan het vorige. Voor Julian is alles natuurlijk nieuw. Hij zit nu op het Hoofvaartcollege, waar hij vmbo kader met kunstprofiel doet. De eerste weken waren toch wel heel erg spannend hoor, we hebben hem nog nooit zo zenuwachtig gezien. En dan heeft hij toch al aardig wat meegemaakt afgelopen jaren. Op de een of andere manier zijn de problemen die je op school tegen kan komen (te laat komen, het lokaal niet kunnen vinden, iets niet begrijpen, enz.) op dit moment veel tastbaarder, dus enger, dan zijn ziekte. En gelukkig maar, ondanks dat we op moeten letten dat zijn onrust niet op ons overslaat, is het ook fijn om te zien dat hij zich nog druk kan maken om zulke alledaagse zaken. Wat dat betreft is hij een gewone brugpieper, net als alle andere.

En zo hebben zijn klasgenoten hem ook leren kennen, als een gewone puber, die net als zij, een nieuwe stap in zijn leven zet. Toch wilde Julian graag vertellen over zijn ziekte. Hij had met een leugentje al eens een vraag over zijn litteken ontweken en ook voor een bezoekje aan het ziekenhuis (voor de uitslag van de MRI-scan) had hij al eens een smoes verzonnen. Het was alleen nog even wachten op het juiste moment om het te vertellen. Vorige week donderdag was het dan eindelijk zover. Omdat Julian er erg tegenop zag om voor de klas te staan en het te vertellen, had hij een paar dagen eerder een filmpje opgenomen waarin hij alles vertelt over zijn ziekte en hoe hij ermee om gaat. Dit filmpje heeft hij vervolgens, waar Miranda en ik bij waren, aan de klas laten zien. Het was moeilijk te peilen welke impact het nieuws precies maakte, maar zijn klasgenoten hadden daarna wel een heleboel vragen voor hem. Op een indrukwekkende manier beantwoordde Julian ze allemaal. We zijn echt heel erg trots op de manier waarop hij met deze moeilijke situatie omging. Voor hemzelf is het fijn dat alle geheimzinningheid nu voorbij is en zijn klasgenoten weten waarmee hij af en toe niet op school kan zijn.

In de voorafgaande week hadden Miranda en ik al een gesprek gehad met de zorgcoordinator. De laatste keer dat we hem spraken was zo'n anderhalf jaar geleden, nog voordat we besloten om Julian nog een keer groep 8 te laten doen. We hebben de huidige stand van zaken met hem doorgenomen en gelukkig hoefden er weinig concrete maatregelen genomen te worden. Ook hebben we Julian zijn mentor gesproken, eerst aan de telefoon en vervolgens nog even tijdens de informatieavond. Hij is duidelijk erg betrokken bij Julian's situatie en zal hem (en ons) steunen waar hij dat kan.

Ook hebben we de directeur, de teamleider en de concierges gesproken. Het is niet alleen fijn te merken dat iedereen op de hoogte is, maar ook dat ze ons allemaal vragen om het hen gelijk te laten weten als ze iets voor ons kunnen betekenen. Het is heel erg fijn om te zien dat ook op een middelbare school de lijntjes dus heel kort en informeel kunnen zijn. Volgens mij niet vanzelfsprekend, maar wel waar wij nu behoefte aan hebben. De bevestiging dat we absoluut voor de juiste school hebben gekozen kwam afgelopen weekend toen we een kaart kregen met handgeschreven boodschappen van alle hierboven genoemde personen, waarin ze ons een hart onder de riem steken en Julian complimenteren met de manier waarop hij zijn klas ingelicht heeft. Ik moet zeggen, die betrokkenheid raakte ons wel even.

Je begrijpt dat we ons verhaal afgelopen weken dus weer vaak met nieuwe mensen hebben gedeeld. Ook bij Esmée op school hebben we het er met haar mentor over gehad. Toen we hem er op de informatieavond over aanspraken bleek hij nog niet op de hoogte. We hebben hem kort over onze situatie verteld en hem ingelicht over Esmée's problemen vorig jaar. Op de terugweg bleek dat we allebei een soort plaatsvervangende gêne voelden toen we hem zo plompverloren met ons verhaal confronteerden. Nou ja, hadden ze zelf maar voor een goede overdracht moeten zorgen. Feit is wel dat zulke gesprekken ons fysiek leegzuigen, en we daardoor merken dat onze reserves niet zo heel erg groot zijn.

Naast de schoolperikelen zijn we de afgelopen periode ook druk bezig geweest met de televisieopnames. Er zijn inmiddels aardig wat opnames gemaakt en ook komende weken zal er nog aardig wat gedraaid gaan worden. Julian raakt er inmiddels aardig in bedreven en weet precies hoe de verschillende procedures verlopen. Ook het hele gebeuren rondom de opnames is voor ons weer een aanleiding tot terugkijken en reflectie. Best vermoeiend en confronterend. Gelukkig verloopt de communicatie met de programmamakers echt heel erg fijn. We bellen en appen soms dagelijks en alles wat er gebeurt gaat in goed overleg. Wat dat betreft maken ze niet een programma óver Julian, maar mét Julian. En buiten dat het gewoon allemaal ontzettend aardige mensen zijn, gaan ze ook nog eens heel erg integer met de hele situatie om. Ik ben ervan overtuigd dat het straks echt heel erg mooi gaat worden. Helaas kan ik er verder nog weinig over zeggen. Wat ik wel kan zeggen is dat het nog een hele tijd gaat duren voordat het programma op televisie komt, jullie zullen nog even geduld moeten hebben, maar wees niet bang, tegen die tijd zullen we het zeker op alle mogelijke manieren onder je aandacht brengen!