Weekend Stichting Against Cancer

Jullie hebben nog een verslag te goed van het weekend dat we laatst hebben gehad met Against Cancer. Stichting Against Cancer zet zich in voor kinderen die vechten tegen kanker. Zij organiseren ook elk jaar een circuitdag op het circuit van Assen. Wij hebben deze stichting leren kennen afgelopen zomer toen Ray en Julian met hen naar het circuit van Zandvoort zijn geweest. Ook organiseren zij twee keer per jaar een weekend voor gezinnen met een kind met kanker.

De uitnodiging hiervoor kregen we via het VU. We werden gebeld door Sonja, de pedagogisch medewerkster die we vorig jaar hebben leren kennen. Zij had aan de oncoloog gevraagd of hij nog een gezin wist dat mee zou willen en hij had aan ons gedacht. We hebben ons aangemeld en al snel kregen we de officiële bevestiging dat we mee mochten.

Donderdag 22 oktober

Op weg naar Duitsland.

Donderdag 22 oktober was het zover. Om 11.30 uur werden we met een touringcar opgehaald in Hoofddorp bij het station. Terwijl we stonden te wachten kwam er nog een gezin aanlopen. We hadden eigenlijk meteen door dat zij ook meegingen. Er was een jongen bij met een kaal hoofd en een neussonde. Dat kon niet missen. We stelden ons allemaal voor. Ook zij komen uit Hoofddorp. Zij hebben ook een dochter van 13. En zij hebben een zoon van 11 met kanker. Dat onze zoon 12 is maakt geen verschil. Overeenkomsten genoeg. Als de bus komt wordt meteen duidelijk dat het dit weekend echt de bedoeling is om te genieten. De vrijwilligers van de stichting nemen meteen onze bagage over. Wij hoeven alleen maar een plekje te zoeken in de bus, zij regelen alles. In de bus zitten al zo'n 5-6 gezinnen. We zien meerdere kale koppies.

1 van de 4 vier bussen.

We rijden naar Amsterdam waar nog enkele gezinnen worden opgehaald. Dan op weg naar Babberich
waar de andere bussen naar toe komen. De vrijwilligers stellen zich voor. Onze chauffeur is Berend. De vrijwilligers zijn Vincent, Joke en Hilda. Tijdens de rit wordt opnieuw duidelijk dat wij niets hoeven doen. De vrijwilligers komen langs om te vragen of we iets willen drinken, koffie, thee, fris? Een koekje of snoepje? We zeggen tegen elkaar dat het lang geleden is dat we in een bus hebben gezeten. Minstens 10 jaar. En dat het toch wel heel lekker is om gereden te worden. Ik merk dat mijn schouders zakken en enigszins ontspannen. Dat is lang geleden. Het idee dat er voor je gezorgd wordt is zo heerlijk. Het neemt echt niet al onze zorgen weg, maar om even niet zelf te hoeven regelen, opletten, rijden en zorgen is heerlijk.

In Babberich zijn de andere bussen er al. Er zijn 4 bussen vanuit heel Nederland naar Babberich gekomen. In totaal gaan er 37 gezinnen mee. In het restaurant waar we verzamelen gaan we aan een lange tafel zitten. Als vanzelf gaan we met het gezin uit Hoofddorp aan een tafel zitten. Terwijl we wachten op het eten kijk ik de zaal rond. Wat veel mensen! Dan zie ik een bekend gezicht! De zus van mijn beste vriendin. Haar dochter heeft leukemie. Zij wordt nu zo'n 10 maanden behandeld. We kennen elkaar, van verjaardagen en uit de verhalen die we via Sonja van elkaar horen. Toevallig hebben we elkaar vorige maand gesproken. We hadden afgesproken om samen met Sonja wat te gaan drinken. Zo verschillend als we zijn, we hadden die middag meteen een grotere klik dan eerder. Al onze verschillen vielen weg en we waren alleen maar twee moeders met een doodziek kind. Om haar nu hier te zien!
Snel ben ik naar haar toegelopen. Laura, Peter, Sem en Bo waren net zo verbaasd om ons te zien. We wisten van elkaar niet dat we mee zouden gaan. Ik vind het heel bijzonder!

Al snel wordt het sein gegegeven dat de lunch klaarstaat. Voor iedereen een lekker broodje kroket en een broodje kaas of ham. Drankje erbij. Heerlijk.

Nadat iedereen gegeten heeft gaan we weer naar de bussen. Nog ongeveer 45 minuten moeten we rijden. In de bus krijgen we allemaal een keycord en een armband van Against Cancer. Er wordt ons verzocht deze de komende dagen zichtbaar te dragen zodat de meereizende fotografen ons kunnen herkennen. Zij zullen de komende dagen foto's maken in de parken, bij de maaltijden en bij het avondprogramma. Ook krijgen we per persoon 3 consumptiemunten voor in het hotel.

Bij het van der Valk hotel aangekomen krijgen we de kamersleutel. We zijn nu vrij tot aan het diner. We zoeken onze kamer op. We blijken de allerlaatste kamer van de lange gangen te hebben! Het is een heel eind lopen maar wat een mooie kamer. We hebben een ruime kamer met twee lits jumeaux bedden. Prachtige badkamer erbij. Er is een tv op de kamer en ja, gelukkig is er wifi in het hotel.

We pakken wat spulletjes uit en gaan daarna naar de hal van het hotel. Daar zijn meer mensen van ons gezelschap al naar toe gekomen. We kletsen wat tot het tijd is om naar de eetzaal te gaan. Daar staan ook weer lange tafels voor ons klaar. Inmiddels gaan we al automatisch met zijn achten bij elkaar zitten. De kinderen noemen ons de Hoofddorpgang! De jongens hebben al meteen een klik, de meiden kijken iets meer de kat uit de boom. Wij als ouders kletsen meteen met elkaar. Er staat een uitgebreid buffet voor ons klaar. Lekkere salades, frietjes, rijst, vlees, vis en toetjes. Teveel om op te noemen. Voor ieder wat wils.

Julian assisteert de goochelclown.

Na het diner is er voor de kinderen een goochelaar/clown. Het is een Fransman die maar een paar woorden Nederlands spreekt maar dat is totaal onbelangrijk. De kinderen snappen hem prima. Hij maakt figuurtjes van ballonnen, tovert van alles achter allerlei oren vandaan en houdt de kinderen volledig in de ban. Hij heeft ook een act waarbij hij een vrijwilliger nodig heeft. Juul wil heel graag en mag hem komen helpen. Juul geniet! Hij houdt wel van een publiek. Na afloop maakt hij een grote buiging om zijn applaus in ontvangst te nemen. Ook zijn er voor alle kinderen suikerspinnen, lekker als extra toetje.

Ondertussen zitten wij met verschillende andere ouders te kletsen. Het lijkt alsof barrières wegvallen als je met zo'n groep mensen bent die allemaal eenzelfde verhaal hebben. Schroom, verlegenheid en afwachtendheid laat je achter je. Iedereen staat er voor open om het verhaal van de ander te horen. Een aantal gezinnen kent elkaar al uit het ziekenhuis of van andere evenementen. Dit zorgt er voor dat je ook meteen best heftige gesprekken voert. Maar wat is dat fijn! De herkenning, de begrijpende blik als je volschiet, de hand op je arm, het gaat allemaal zo vanzelfsprekend.

We maken het niet te laat, de volgende dag hebben we een lange drukke dag.

Vrijdag 23 oktober

Eerst krijgen we in het hotel weer een heerlijk ontbijt. Opnieuw een uitgebreid buffet met lekkere broodjes, eitjes, sap en nog veel meer. Daarna weer in de bussen. Vandaag gaan we naar Moviepark Germany. Hier zijn we nog nooit geweest. Dit is ongeveer 15 min. rijden van het hotel. In de bus krijgen we de entreekaartjes. Ook krijgen we per gezin een cadeaubon om te besteden in het park. En we krijgen per persoon een tasje met daarin ons lunchpakket. In het park kunnen we gewoon zelf rondlopen. Het is nog heerlijk rustig als we in het park lopen. We beginnen met ons viertjes in Nickland. Al snel splitsen we ons op. Ray en Esmée zoeken de achtbanen op.

Even een fotomomentje.

Julian en ik houden daar niet zo van dus wij gaan wat minder enge dingen doen. We hebben een rolstoel meegenomen omdat ik nog steeds last heb van mijn  knie na mijn val deze zomer. Omdat ik tijden de Run4Semmy mijn been heb overbelast durfde ik het zonder rolstoel niet aan. En inderdaad, ik heb niet eens meegelopen met de run!! Gelukkig gaat het best goed en loop ik eigenlijk alles met mijn krukken. De rolstoel komt wel goed van pas. Esmée heeft tijdens de Run4Semmy haar voet geblesseerd en krijgt daar steeds meer last van. Uiteindelijk zit zij dus veel in de rolstoel. En Julian? Die loopt gewoon alles, voelt zich prima, eet als een bootwerker en ziet er supergezond uit!
 

Julian met de cast van de stuntshow.

Het is heerlijk weer. Droog, niet te warm, niet te koud. We gaan naar een 4D film, zien een coole stuntshow, eten lekker een ijsje en genieten. Vanaf 15.00 uur gaan de bussen weer terug naar het hotel. Omdat het 's avonds Halloween is in het park kun je kiezen of je tot 20.00 uur wil blijven. In de ochtend wilden Esmée en Julian allebei tot het laatst blijven maar naarmate dag vorderde besloten ze toch liever om 18.00 uur terug te gaan. En dat vind ik helemaal niet erg. Het idee om in het donker in zo'n park rond te lopen met allemaal zombies, spoken en mensen met afgehakte ledematen trok mij niet echt aan!
Bij terugkomst in het hotel krijgen we weer zo'n heerlijk buffet. Omdat we toch best moe zijn en morgen weer een lange dag hebben gaan we na het eten naar de kamer, lekker douchen en op bed tv kijken. Het is vrijdag dus Esmée, Juul en ik kijken Flikken Maastricht. En Ray? Die is al in slaap gevallen.

Met SpongeBob en Patrick op de foto.

Zaterdag 24 oktober

Helaas, hier hadden we
geen tijd meer voor.

Na weer een heerlijk ontbijtbuffet gaan we vandaag naar Phantasialand. Dit is ongeveer 1,5 uur rijden. Onderweg wordt er weer goed voor ons gezorgd. Er wordt een filmpje aangezet en er is weer van alles te eten en drinken. Opnieuw krijgen we cadeaubonnen om in het park te besteden en een lunchpakket. Ook in dit park zijn we nog nooit geweest. Het is een mooi, niet al te groot park maar erg heuvelachtig. Meteen na binnenkomst staan we voor een steile heuvel. Dat is met de rolstoelen best een uitdaging. Maar daar zijn de vrijwilligers weer. Iedereen met een rolstoel krijgt hulp aangeboden om de heuvel op te komen. We besluiten eerst een foto te maken met Laura en Peter. Deze sturen we aan onze vrienden Paul en Sonja. We maken een appgroepje aan en sturen de foto door met de groeten van ons allemaal. Die zijn verrast! Zij hadden niet door dat wij allemaal op dezelfde reis mee gingen.

En toen moest de dag
eigenlijk nog beginnen.

Als eerste gaan we met ons vieren in een waterattractie. Dit blijkt achteraf niet zo'n heel goed idee. Het is een stuk enger dan we van te voren verwachten. We gaan met een een rond bootje in een grote lift(!) omhoog. Daarna een lange afdaling met veel bochten, watervallen en stroomversnellingen. Juul en ik vinden het best eng. Bij de eerste waterval krijgen we een hele golf water over ons heen. Ik ben drijf- en drijfnat! Ik kan mijn shirt echt uitwringen! De anderen zijn ook nat maar ik heb echt de grootste golf over me heen gekregen. Gelukkig is het ook vandaag weer prachtig weer. Mijn spijkerbroek wordt echter de hele dag niet meer echt droog. Na deze eerste attractie besluiten we weer op te splitsen. Ray en Esmée gaan weer een paar vreselijk enge achtbanen doen en Juul en ik kiezen wat rustigere attracties. We hebben weer een heerlijke dag! Wat een mooi park. Aan het einde van de middag gaan we weer naar de bussen. Op de terugweg is het rustig in de bus. De kinderen kijken een filmpje, sommigen liggen te slapen. Julian is inmiddels naast Tycho gaan zitten en Esmée naast Demi. De Hoofddorpgang zit inmiddels niet meer bij elkaar. De kinderen zijn voorin de bus gaan zitten en wij als ouders zitten achterin.

Tijdens de reis horen we een andere vader vertellen aan iemand dat hij veel informatie heeft gekregen via Stichting Semmy. Ray en ik kijken elkaar aan. Het zal toch niet? We horen hem nog wat dingen zeggen waardoor we het eigenlijk al zeker weten. Ook deze ouders hebben een kind met een DIPG.
Bij terugkomst in het hotel krijgen we weer een dinerbuffet voorgeschoteld. Er zijn weer allemaal lekkere dingen om uit te kiezen. Bij het buffet staan we toevallig achter de man die we in de bus hoorden. We spreken hem en zijn vrouw aan. Zij hebben inderdaad ook een zoon met een DIPG. We spreken af elkaar later nog even op te zoeken om verder met elkaar te praten. Na het diner kunnen we allemaal een gezinsfoto laten maken door de fotografen die het hele weekend mee zijn. Zij hebben een fotostudiootje ingericht in de ruimte naast de eetzaal. We krijgen de foto direct uitgeprint mee. Superleuk!

Met z'n vieren op de foto tijdens een heuse fotoshoot.

Voor de kinderen is er na het eten een bingo georganiseerd. Laura en ik besluiten om een rustiger plekje op te zoeken om samen een beetje bij te praten. Na de bingo zoeken we onze kamer weer op. We zijn gesloopt!

Zondag 25 oktober

Als SpongeBob nou maar eens
van die pet afbleef!

Vandaag gaan we weer naar huis. Na het ontbijt zoeken we de ouders op van de jongen met DIPG. Zij blijken dezelfde oncoloog te hebben als wij. We zijn alle vier blij elkaar te hebben ontmoet. We kennen geen van allen anderen die in dezelfde situatie zitten. Ray en ik hebben vorig jaar op de lotgenotendag van stichting Semmy wel ouders gesproken die hun kind al hebben verloren aan een DIPG maar dat is toch weer anders. Hun zoon is 7 jaar. De diagnose is bij hem pas afgelopen maart gesteld. Bij hem lijkt de ziekte veel sneller te verlopen. Dat is voor zowel ons als hen erg confronterend, we zien bij elkaar hoe het ook had kunnen zijn. We herkennen direct veel bij elkaar en voelen ons direct met elkaar verbonden. We spreken af contact te houden en wisselen gegevens uit.

Daarna komt de laatste verrassing voor de kinderen. Uit Moviepark Germany zijn Diego en SpongeBob gekomen om met alle kinderen op de foto te gaan. Daarna wordt er een groepsfoto gemaakt van alle kinderen op de grote trappen van het hotel. Dan zit het er op. We gaan weer naar de bussen voor de rit naar Babberich. Daar staat wederom een lekkere lunch voor ons klaar.

Alle kinderen met SpongeBob en Diego
op de trappen van het hotel.

Nog een laatste groepsfoto voor de bussen en dan gaat iedereen weer in de bus voor de rit naar huis. In Hoofddorp nemen we afscheid van de vrijwilligers. Zij hebben inmiddels al onze bagage al uit de bus gehaald, nog steeds hoeven we dat niet zelf te doen. Daarna nemen we afscheid van Martin, Carola, Demi en Tycho. We spreken af elkaar snel nog een keer te zien. Dit is er nog niet van gekomen omdat wij meteen de volgende dag de paniek om de gezondheid van Esmée kregen maar dit gaat zeker op korte termijn gebeuren.

Wat hebben we een heerlijk weekend gehad! Het was zo fijn dat alles geregeld was en wij niets anders hoefden te doen dan genieten. Iemand vroeg mij of ik het niet confronterend vond om met allemaal kinderen op reis te zijn die kanker hebben. NEE, juist helemaal niet. Voor de kinderen was het heel fijn om allemaal gelijk te zijn. Er waren meerdere kinderen in een rolstoel, met een kaal koppie, een pruik of een sonde. Niemand viel op. Niemand werd aangestaard. Niemand hoefde het uit te leggen als hij moe was.
Ook voor de broers en zussen was er veel herkenning. Zij hebben het ook ontzettend zwaar met de situatie waarin zij zitten. Voor hen is het ook fijn om te merken dat anderen dit ook meemaken.
En voor ons als ouders? Ik schreef het hierboven al. Ook ik vond de herkenning heel fijn. Je hoeft niets uit te leggen. Iedereen zit in een gelijke situatie. Je voelt meteen een band met andere ouders. En ook dat zorgt voor een beetje ontspanning.

Miranda

Kijk hier voor een uitgebreide fotoreportage van het weekend: https://www.flickr.com/photos/againstcancer/sets/72157660199546801

Stichting Against Cancer, Berend, Vincent, Joke, Hilda, de fotografen en alle andere vrijwilligers nogmaals heel, heel erg bedankt! Jullie hebben er voor gezorgd dat we echt konden ontspannen en genieten. We hebben prachtige herinneringen gemaakt.
Martin, Carola, Demi en Tycho: we vonden het supergezellig en nemen zeker snel contact op om af te spreken.