Geen nieuws

De laatste tijd merken Ray en ik dat we allebei andere dingen op het blog zouden willen schrijven. Dit mag. Het is ons blog en wij kunnen ermee doen wat we willen. Ik heb meer de behoefte om mijn gevoelens te beschrijven. Ray ook wel maar hij probeert zijn verslagen meer beschrijvend te houden.
We zullen daarom vaker twee berichten schrijven. Ook al hoor ik van veel mensen dat ze het meteen merken als ik iets heb geschreven i.p.v. Ray zullen we de berichten ondertekenen.
Om iedereen meteen gerust te stellen( Merel Gerrits), er is geen nieuws over de gezondheid van Esmée of Julian.

Al bijna 1,5 jaar is ons leven een hel. Ja, we houden ons goed en ja, we zijn sterk en ja, we hebben ook mooie momenten. Maar eigenlijk is alles hel. Dan denk je dat dit al zo erg is dat je er niets meer bij kunt hebben. Maar zo werkt het niet. Er wordt niet gekeken wie er nog wel iets bij kan hebben. Dus komt er gewoon nog een hel bij. Esmée is maandag in het VU bij de neuroloog geweest. Die ziet te weinig aanleiding om nu al verder onderzoek te doen. Ze moet over 6 weken terugkomen. Hier kunnen we niets mee. We willen dat er op korte termijn verder onderzoek wordt gedaan. Gelukkig staat onze huisarts daar achter en probeert hij dit voor elkaar te krijgen.
En ik noem dit ook een hel. We kunnen er niet zoveel meer bij hebben. Esmée heeft het al lood-en loodzwaar. Ze doet een zware opleiding, weet dat ze haar broertje gaat verliezen, is gewoon een onzekere puber van 13 én heeft nu zelf iets??.
Ze is ontzettend moe maar knokt op school keihard om bij te blijven. Elke keer als ze van het bord in haar boek kijkt ziet ze dubbel. Kijkt ze weer naar het bord moet ze eerst even knipperen, dan gaat het weer. Tot ze weer in haar boek kijkt. Dan ziet ze weer dubbel. Ontzettend vermoeiend. Ze probeert zó dapper te zijn maar de onzekerheid is vreselijk.

Ik vind het vreselijk dat mijn kinderen zo'n zware, heftige jeugd hebben. Toen ik 12 en 13 was vond ik mijn leven al zó ingewikkeld en moeilijk van tijd tot tijd. En ik had niet zoiets heftigs in mijn leven.

En daarbij dan natuurlijk ook nog alle gewone grote en kleine dingen die iedereen meemaakt. Ik merk dat ik soms heftiger reageer dan hiervoor. En tegelijkertijd komen sommige dingen bijna niet binnen. Moet ik regelmatig huilen bij babynieuws, lieve gebaren en woorden, films en boeken net zo makkelijk interesseren sommige dingen me bijna niets. Dingen waar ik me vroeger wel druk om maakte komen nu niet echt binnen. Vooral negatieve dingen laat ik vaak makkelijker van me afglijden. Ik kan en wil het er niet bij hebben. Soms echter vreten negatieve dingen toch aan je ook al wil je dat niet. Sommige mensen proberen hun eigen negativiteit op ons over te brengen.
Gelukkig hebben we ontzettend veel lieve mensen om ons heen die ons overladen met positieve dingen die als tegenwicht voor deze negativiteit werken. Lieve woorden, knuffels en kaartjes. Heel fijn!
Ik weiger ook die negatieve dingen teveel ruimte te geven. Ik blijf proberen de lichtpuntjes te zien. Gisteren en vandaag heb ik ze zeker gezien. Gisteren een prachtige bos bloemen van lieve Iris Kromhout, Onne en Dean. En vandaag samen met Ray een dagje naar Spa Zuiver geweest. Even geprobeerd te ontspannen. Dat was heel fijn. Maar echt ontspannen? Nee, dat lukt niet.