Uitslag MRI-scan

De uitslag van de scan is goed. Geen veranderingen t.o.v. de vorige scan.
Wat hebben wij toch een fantastische oncoloog. We lopen vanuit de wachtruimte met hem mee naar zijn kamer. Zodra we binnen zijn, we zitten nog niet, zegt hij: de scan is goed. We beginnen te lachen. Zenuwen. Hij ziet gewoon dat we stijf staan van de stress en geeft ons meteen het bericht waar we op wachten.
Veel mensen vragen me na de scan of ik nu opgelucht ben en me rustiger/relaxter voel. Zeker nu Julian zich goed voelt hoef ik me toch niet zo'n zorgen te maken?Eerlijk? Nee, eigenlijk maakt het weinig uit. De einduitkomst blijft hetzelfde. We gaan hem verliezen. En de stress en spanning die dat met zich meebrengt beheerst alles. Er is geen moment dat ik er niet aan denk. Er is geen moment dat mijn leven zorgeloos en relaxt is. Altijd is dit in mijn gedachten. Soms wat meer naar de achtergrond maar nooit ver weg. De dagen tussen de scan en de uitslag is het het enige waar ik aan denk. Hoe lang hebben we nog? Hoe lang heeft hij nog? Het niet weten en het altijd maar dit in gedachten hebben vind ik heel, heel erg zwaar.
En waar ik dit momenteel redelijk kan dragen gaat Esmée nu door een hele moeilijke tijd. Ze heeft het erg druk op school, is erg moe en kan het op dit moment even niet meer aan. Ja, ze snapt dat iedereen erg met Julian bezig is. Maar ze is ook pas 13 en wordt er af en toe gek van dat alles en iedereen zo op hem gefocust is. Het stomme is dat hij daar ook gek van wordt. Altijd de vraag hoe het met hem gaat. Altijd een knuffel. Altijd zijn lievelingseten, -drinken, -snoep. Ze zijn het alletwee zat. En dat snappen ik heel goed. Ook voor hen is dit bijna niet meer op te brengen. Maar ja, we moeten door. En dat doen we dus ook maar. Gewoon weer verder, een nieuw uur, een nieuwe dag, een nieuwe week. Op naar weer een volgende scan in januari.

Miranda