We waren dit jaar sowieso heel laat met het boeken van onze vakantie(s), simpelweg omdat we het heel lastig blijven vinden om op lange termijn te plannen. We hadden al wel een toezegging aan Esmée gedaan, namelijk dat zij hoe dan ook een zonvakantie zou krijgen. Ze is nu een jaar vrij van de symptomen van de myasthenia - waar ze vorige zomervakantie nog heel erg veel last van had - en er draait in ons leven al zoveel om Julian dat we haar dit jaar die zo gewenste zonvakantie per se wilden geven. Aangezien Julian niet goed tegen hoge temperaturen kan, niet van vliegen houdt, en op het strand of in het zwembad steeds minder goed uit de voeten kan én hij het sowieso heerlijk vindt om in Nederland in de natuur te zijn, kozen we uiteindelijk voor deze oplossing.
De vakantie in Turkije was geweldig: Hoge temperaturen, een heerlijk zwembad en een kamer met uitzicht over de Egeïsche zee met schitterende zonsondergangen. Het was sowieso fijn om op deze manier eens wat meer tijd samen door te brengen. Hoogtepunt van de vakantie was een dagje varen op een zeiljacht tussen de dolfijnen.
Tegelijkertijd zaten Miranda en Julian dus in een huisje in Eerbeek. Vooraf had Julian al gekeken wat hij graag wilde doen. Zo stond fietsen op de Hoge Veluwe op zijn verlanglijst. Hij had al gezien dat er voor rolstoelers speciale fietsen geleend kunnen worden waar een rolstoel op kan meerijden. Zo gezegd, zo gedaan! Omdat de fiets elektrische trapondersteuning had was het vooruitkomen geen probleem. Het nemen van bochten was dat echter wel, waardoor Miranda en Julian 2 keer de bocht niet konden houden, gelukkig zonder vervelende gevolgen.
Naast het fietsritje stond er ook een ritje met de stoomtrein tussen Beekbergen en Eerbeek op het programma. Erg leuk, maar ook wel veel gedoe met de rolstoel. Ook hebben ze met de fluisterboot door Zutphen gevaren. Al met al best een actieve vakantie dus. Iets anders wat Julian nog heel erg graag wilde doen was een bezoekje aan Garderen. Toen de kinderen klein waren hebben we daar jaren op de camping gestaan. Uit nostalgie wilde Julian daar per sé nog een keer een ijsje eten bij de ijssalon waar we iedere vakantie wel een paar keer naar toe gingen.
Het is deze vakantie trouwens voor het eerst dat Julian buitenshuis zoveel gebruik maakt van zijn rolstoel. De grootste schroom zit 'm er vooral in dat bekenden hem zouden kunnen zien rijden. Daar is hier geen sprake van dus rijdt hij er lustig op los. Natuurlijk wordt hij regelmatig geconfronteerd met de beperkingen die het met zich meebrengt, wat heel erg vervelend is, maar hij laat zich er niet door uit het veld slaan. Sterker nog, iedere ochtend gaat hij er alleen op uit om broodjes te halen voor het ontbijt. Onze held!
En dan is er tijdens deze week ook ineens dat moment dat Miranda en Julian samen in de auto zitten en het gesprek ineens over zijn uitvaart gaat. "Als ik dood ben wil ik niet zo'n verdrietig afscheid hoor." Het is voor het eerst dat Julian daar iets over zegt. Het gesprek is kort, en hoe verdrietig en bizar het ook is, het is wel fijn om het er eens met hem over te hebben en te horen welke gedachten hij erover heeft. Wat dat betreft hebben we zoveel vragen. Miranda gebruikt het moment om enkele daarvan met hem te bespreken. En Julian zou Julian natuurlijk niet zijn als er tijdens het gesprek niet ook nog gelachen wordt. Wat dat betreft blijft hij trouw aan zijn favoriete uitspraak: "Altijd blijven lachen". Maar dan deze keer wel met traan.
Na een week zit de vakantie van Raymondo en Esmée er weer op en komen zij ook naar Eerbeek. Op deze manier zijn we toch nog even met z'n vieren op vakantie. We gaan uit eten, bezoeken nog een keer de Hoge Veluwe, gaan naar Arnhem en Apeldoorn en spelen spelletjes. Gewoon, als vanouds, zoals we dat altijd deden. Werd het toch nog een soort van gewone vakantie.
Geen opmerkingen:
Een reactie posten