MRI-scan

Vandaag de scan gehad. Juul heeft vanochtend zijn kralen geteld. Dit was de 24e scan (alle scans bij elkaar opgeteld, PET, CT en MRI). We weten dus hoe het werkt.
Vandaag waren we ruim op tijd omdat het VU sinds kort een elektronisch patiëntendossier heeft. Hiervoor moet je je opnieuw inschrijven bij de balie. We hadden hier ruim de tijd voor genomen maar bleken meteen aan de beurt te zijn. Van een vrijwilliger hoorden we dat dit wel uitzonderlijk was. Gemiddeld schijn je 40 personen voor je te hebben.
Daarna naar de kinderpoli voor het infuus. Ook daar bijna meteen aan de beurt. Het infuusprikken ging prima dus toen hadden we ineens bijna een uur over voordat de scan was.
Maar even naar beneden iets drinken. Terwijl we in het restaurant zaten kwam Fatma langs. Zij begeleidt het onderzoek van dr. van Vuurden. We zien haar regelmatig, ze probeert ons altijd even op te zoeken als ze weet dat we in het ziekenhuis zijn. Even gezellig met haar gekletst. Ze wilde weten (maar durfde het bijna niet te vragen) of Juul soms wéér gegroeid was. Uiteindelijk gingen ze even naadt elkaar staan. Ja dus!! Juul is nu echt heel veel langer dan zij. Daar moesten ze alletwee heel erg om lachen.
Toen naar de overkant voor de MRI. Het begin gaat goed. Ik zit aan het voeteneind. Juul ligt ontzettend te gapen dus ik dacht dat hij misschien wel in slaap zou vallen. Dan merk ik dat hij heel erg onrustig wordt. Zijn benen bewegen en hij kan het niet stoppen. Ik herken het meteen: onrustige benen. Dan krijg je een soort kramp in je benen. Je benen maken willekeurig bewegingen. Het voelt heel erg naar. Je kunt er niets aan doen. Ik zie zijn gezicht vertrekken. Hij bijt op zijn lip. Hij houdt steeds zijn adem in. Hij knijpt zijn ogen dicht. Dan begint zijn lip te trillen en gaat hij heel hoog ademen. Ik verwacht dat hij elk moment op het noodbelletje drukt. Dan zegt de radioloog: "er moet 1 foto overnieuw want je bewoog. Het is de opname van 6!! minuten. Blijf nog even stil liggen". En Juul blijft liggen. En wat is 6 minuten dan een eeuwigheid. Hij bijt steeds harder op zijn lip en begint helemaal te trillen. Als eindelijk, eindelijk de foto klaar is komen de radiologen binnen. Ze hebben gemerkt dat er iets is. Hij mag uit de MRI en van de tafel. Het huilen staat hem nader dan het lachen. Hij mag even lopen. Daarna weer terug voor de opnames van zijn rug. Die gaan gelukig in 1x goed. Zo waren we ruim 1,5 uur bezig.
Daarna maar even een ijsje om bij te komen. Op de terugweg nog even naar het dorp. Hij moet nog een kamp-shirt hebben en zijn schoenen zijn weer(!) te klein. Tegen vijven zijn we weer thuis. We vertrokken om kwart voor twaalf dus het was weer een lange, lange dag. Nu wachten, 8 dagen tot volgende week donderdag voor de uitslag.

Miranda