Weer december

Het is weer december. De feestmaand. Mmmmm. Ik weet het zo net nog niet. Ik blijf het lastig vinden, al die opgelegde emoties. Alles móet bijzonder zijn. Ik probeer dat los te laten. We hebben fijne plannen gemaakt met de mensen die belangrijk voor ons zijn. En ik weet dat ik bij hen niet perfect hoef te zijn. Bijzonder wordt het vanzelf omdat we wéér een jaar verder zijn met elkaar.

Ik probeer de laatste tijd mijzelf overeind te houden door wat meer los te laten en te accepteren. Los te laten waar ik geen invloed op heb. Te accepteren dat er heel veel dingen gebeuren die anders lopen dan ik zou willen. Maar ook lief voor mezelf te zijn door de accepteren dat me dit niet altijd lukt. En lukken doet het vaak niet. De enorme stress blijft zó overheersen. Maar het lijkt de laatste tijd ietsje beter te lukken. We hebben in huis grondig opgeruimd. Meerdere ritjes naar de kringloopwinkel en het grof vuil. Heerlijk. Het geeft nu al rust in mijn hoofd. Beetje jammer dat we een kast verplaatsten en daarachter de hele muur vol schimmel aantroffen!! Gelukkig geen vocht maar een 'droge' schimmel. Met veel boenen nu bijna weg. Dan nog een nieuwe kast kopen en in elkaar zetten......uhhhh ja.

Dan onszelf ertoe zetten om nu echt eens wat klussen in huis te gaan doen. Tja, of dat lukt? We zullen zien......

Het laagje rust is heeeeeel dun. Als er ook maar iets gebeurd schiet ons adrenaline-niveau meteen weer omhoog. En dat kan al door te schrikken van vuurwerk, een vallend kopje of een toeterende auto.

Wat mij betreft mag het januari zijn. Oud en nieuw mag overgeslagen worden. Wéér een nieuw jaar waarvan we weer niet weten wat het zal brengen. Die onzekerheid blijf ik echt killing vinden. Terugblikken op het afgelopen jaar en vooruit kijken naar het nieuwe jaar. Ik weet nog dat Ray en ik vorig jaar tegen elkaar zeiden: een K*Tjaar voorbij op naar het volgende K*Tjaar. En dat was het. We hebben ook echt wel fijne momenten gehad maar over het algemeen vond ik het weer een heel, heel zwaar K*Tjaar.

De fijne momenten heb ik voor mijn gevoel wel goed beleefd. Op dat moment heb ik kunnen genieten maar daarna was het ook meteen weer voorbij. Napret of voorpret? Nee.

Fijn was het weekend op Texel. Daar kwam voor mij alles samen. Ik ben dol op de Wadden, wilde er heel graag met de kinderen nog naartoe. Dat was echt een topweekend. De meivakantie in Zuid-Frankrijk was ook super. Ook daar klopte alles en hebben we echt genoten. De zomervakantie was niet echt een vakantie zoals we deze gewend waren maar het was wel fijn. We hebben leuke dingen gedaan samen. Zijn nog niet overal aan toegekomen dus voor komend jaar hebben we nog wat uitjes op de agenda staan. Verder nog Villa Pardoes, waar we ook al zo'n fijne week hadden. Wat een luxe hè? Als je dit zo leest lijkt het alsof we alleen maar op vakantie zijn geweest. Maar juist op vakantie kunnen we het makkelijkst even een beetje genieten en loslaten. Thuis is dat moeilijker.

Verder hebben we vooral veel fijne momentjes met elkaar gehad. En met de lieve mensen om ons heen. Heerlijk meegespeeld met Wie is de Mol, lekker gegeten en gelachen bij vrienden, met ons viertjes op de nieuwe loungeset gezeten( het opknappen van de tuin hebben we niet aangedurfd, teveel stress. Misschien ooit....), spelletjes gedaan, genoten van Ik hou van Holland, gelachen met de tv-crew en nog veel en veel meer. Maar verder vooral heel, heel veel stress, spanning, huilen, paniek, angst, hoofdpijn, vermoeidheid en verdriet. En dat overheerst. Altijd.

En dan vooruitkijken naar het nieuwe jaar. Vreselijk. Natuurlijk, niemand weet wat het nieuwe jaar zal brengen. Maar wij weten wél dat er ons nog iets verschrikkelijks staat te wachten. En hoe goed het ook gaat met Juul, ik geloof niet in wonderen. Het aller-allerengste wat ik me op dit moment kan bedenken is hoop krijgen. Hoop vind ik echt heel, heel eng. Ik durf niet te hopen. Ik wíl niet hopen. Want als je hoopt op een wonder en dat wonder komt niet? Nee, nee, nee. Maar misschien een beetje loslaten? Ik probeer het.

Sowieso zal dit jaar de beslissing vallen over Ray zijn baan. Daar probeer ik echt maar niet te veel aan te denken want eerlijk gezegd word ik misselijk als ik bedenk wat dat voor consequenties zal hebben. Dus ook een beetje loslaten.

De gezondheid van Esmée blijft ook een grote zorg. Tijdens deze aanval van Myastenia Gravis heeft ze ontzettend veel last van de vermoeidheid die hier bij hoort. Ze maakte de afgelopen weken bijna geen volledige schooldagen vol. Vaak kwam ze rond de middag, of al eerder, thuis. Dan eerst slapen. Daarna aan haar huiswerk. Ray en ik zijn ongelooflijk trots op haar. Ze werkt keihard, haalt alles in wat ze heeft gemist en staat een prachtige 7 gemiddeld! Inmiddels is bij haar in de klas verteld dat ze ziek is zodat haar klasgenoten weten waarom ze zoveel afwezig is. Dat geeft haar ook wat rust. En wat heeft ze een lieve vriendinnen! Na uitgebreid overleg met de arts hebben we samen met Esmée besloten om haar Prednison te geven. Ze gebruikt dit nu 1,5 week. Ze lijkt er wel wat meer energie van te krijgen. Helaas heeft het geen effect op het dubbelzien. Wel heeft ze ontzettend veel honger. Wat resulteert in een voor ons compleet onbekende situatie: Esmée die constant zegt:' ik heb zo'n honger, is er nog iets te eten?'. Dat is wel grappig maar is een bijwerking van de Prednison. En kunnen we om deze bijwerking nog wel lachen, dit middel heeft ook bijwerkingen die helemaal niet grappig zijn. Op dit moment heeft ze daar gelukkig nog geen last van.

Dus...... op naar de feestdagen. Morgen Sinterklaasavond. Daar doen we niet zoveel aan. Wél eten we, net als voorgaande jaren tapas, want dat is ook Spaans mam! Juist.

Dan Kerst, met familie en superlieve vrienden.

Oud & Nieuw volgens traditie lekker op het plein met de buren. Helaas, waar ik vorig jaar bij de buren binnenstapte met de vraag of ze mij heel erg dronken wilden voeren( en dat ook heel goed lukte!) moet ik dit jaar op Nieuwjaarsdag werken. Dus ik houd het maar iets rustiger.

Buiten de feestdagen nog een paar lichtpuntjes om naar uit te kijken: het nieuwe seizoen van Flikken Maastricht begint. Juul en ik kunnen niet wachten!

We hebben ook nog afgesproken met onze andere superlieve vrienden, daar kijken we nu al naar uit.

Dan 28 december de opnames kijken van het tv- programma waar Juul aan mee heeft gedaan( ik ben zó benieuwd) en een etentje, alweer voor het 3e jaar op rij met 21 andere superlieve vrienden. Wat een rijkdom hè? Zoveel ontzettend lieve vrienden om ons heen.

Geen ziekenhuisafspraken gepland deze maand, ook een lichtpuntje!

Volgende week zetten we de kerstboom neer, vanochtend hebben we de foto's voor onze kerstkaart gemaakt( ja, die sturen we gewoon en willen we ook graag krijgen 😉), de kerstwensenlijstjes worden al gemaakt, dan nog de cadeautjes voor elkaar kopen.

Al met al, net als bij iedereen een drukke maand.

Miranda